Det er snart vorte ein liten trend at eg omtalar plater utan å ha nokon forventningar på forhand, for så å bli positivt overraska. Så også med The Cruel Intentions si andre plate, Venomous Anonymous. Dei var eit uskrive blad for min del, for sjølv om eg hadde høyrt namnet, hadde eg ikkje høyrt musikken.

Bandet består av Lizzie DeVine (Gitar, Vokal), Kristian Solhaug (Gitar), Mats Wernerson (Bass), og Robin Nilsson (trommer). Musikken hellar mest mot sleazerock, men har ei god dose metal i seg. Saman med vokalen til DeVine, gjer dette at det vert ein solid totalpakke.

Det startar i alle fall med eit brak, med trioen Reapercussion, Venomous Anonymoys, og Sunrise on Sunset. Tittelkuttet er kanskje det beste på plata, med ein fantastisk energi. DeVine skrik så ekstremt på ein del av låtane, at ein fryktar for stemma, men sabla kult er det, og passar godt til stilen og imaget. Han viser også at han kan synge også, til dømes på Salt i ditt sår. Denne ballada er også med på å vise spennet på plata.

Og nettopp det er det som også gjer plata så bra. Då eg sette den på første gongen, tenkte eg at dette ville verte for likt og einsformig i lengda. Men den tanken har vorte motbevist! Her er det melodiar, tunge riff, mørke tekster, festing, kjærleik og mykje glede. Og den raude tråden er speleglede og råskap i utrykket. Eg har spelt denne plata mykje dei siste to vekene, og den har verkeleg sneke seg under huda mi, og viser seg variert og dynamisk plate. Det er godt gjort, spesielt i ein slik sjanger.



Dette rimar godt med det bandet sjølve seier i presseskrivet, der dei beskriv prosessen med andreplata som meir gjennomført, og at dei no har fått det lydbildet dei har ønska heilt frå starten av. Dette ved god hjelp av produsent Erik Mortensson (Eclipse).

Likevel er dette eit utrykk og ein sjanger som ikkje alle tek med det første, og sjølvsagt er det mykje likt, som i alle sjangrar. Men totalt sett står Venomous Anonymous igjen som ein svært positiv overraskelse for underteikna. Party on!